Viliam Klimáček

DE DAG WAAROP GAGARIN GESTORVEN IS

Twee utopieën met een tussen-realiteit voor drie mannen en één vrouw.

Plaats en tijd van de eerste utopie: het is jaar 1968, agglomeratie Bratislava-Wenen. Na een kernexplosie brengen de mensen hun hele leven in afgedichte wolkenkrabbers door. Het toenmalige Slowakije zien we door de ogen van het 10-jarige meisje β (”Betka”) dat onder het Atomium tijdens de tentoonstelling EXPO 1958 in Brussel werd geboren. “Betka” met haar vriendinnen wachten op een waardevol bezoek – naar hun huis met 100 verdiepingen zal Jurij Gagarin komen en over het universum spreken. De tussen-realiteit gebeurt in de nacht van 27 maart 1988 op een bewakingspunt van Russische kernraketten SS-20 die gericht zijn op de westerse steden. Op de twintigste sterfdag van Gagarin.

Plaats en tijd van de tweede utopie: In 2018 heeft Slowakije zijn eerste astronaut aan boord van het Europese ruimtestation, genaamd Module Štefánik. Om de astronauten in andere modules te kunnen redden, moet de Slowaak worden opgeofferd. Vladimir ontmoet na zijn dood Gagarin in de hemel. De geschiedenis leert ons dat de wegen naar utopie door antiutopie voeren. En onze werkelijkheid begint op die antiutopie te lijken.

004

Viliam Klimáček is medeoprichter van een legendarisch, door toeschouwers hoog gewaardeerd theater GUnaGU in Bratislava, waarvan hij tegenwoordig een artistiek leider en directeur is. Hij schrijft niet alleen voor het theater, maar ook voor radio, televisie en film. Hij is de meest gespeelde Slowaakse dramaticus. Hij is ook de auteur van twee tientallen boeken – romans, gedichtenbundels, conceptuele sprookjes, vakbladen over theater en vooral ruim vijftig toneelstukken.